| تصاویر متنوع |
| ارتباط با ما |
| سایت های دیگر |
| درمان با قرآن | دانش های قرآن | جامعیت قرآن | شأن نزول قرآن |
|
قرآن وانسان |
|||
|
قرآن وانسان (ص1) انسان از نگاه قران، امانت گذار الهی وآموزگار اسماست. سیمایی که آیات وحی ازاین آخرین آفریده قوس نوزول، باز می تاباند، سراسر شکوه وحرمت است. حتی آنجا که باران نکوهش قرآن بر وی باریدن می گیرد، اورا به مرز ممدو حی حق نزدیک تر می کند. زان حدیث تلخ می گویم تو را تا زتلخ ها فرو شویم تو را ستایش در قرآن، مشاطه ی آرایش نست که نکوهیدن آن از سر کین وانتقام باشد، داروی سرزنش های قرآن، انگبین زهر آلود غرور وکبر را از کام انسان بیرون می کشد، ومگرنه این که شیطان را تناب پوسیده کبر به چاه رجم فرو غاطاند؟ بار امانتی که آسمان با همه ی فراخی وبلندی خود از آن سرباززد، کسی تواند کشید که شایسته ی مدح و ذم قرآن باشد. مدح بی ذم ویپه ی فرشتگان است وذم بی مدح، ابلیس را شایسته، ومدح وذم درهم، بربالای آفریده ای راست می آید که از هریک به دیگری گریز داشته باشد واین گریزهمان است که آدمی را یک سرو جان از همه آفریدگان بالاتر می برد وگریز از گریز گاه ناگزیر است، پس زمین سرد شد تا گرمی مهر رخ آدمی براوبتابد. انه کان ظلوما جهولا، کشتی سرنوشت آدمی است ولقد خلقن الانسان فی احسن تقویم ، سکان خجسته ی پی آن. میان آن سرنوشت واین سکان دار همیشه کشمکش های بی پایان است، وخدا وناخدا در این کشتی کار خودرا می کنند. |
|||
|
|
